मलाई तिम्रो विरोधसभामा
सामेल हुन आउने आँट छैन,
किनभने मेरो पिँढीले
सारा जिन्दगी मौन रहेर
सारा दमन सह्यो,
जसको सडेको फल
तिमीहरुको भागमा परेको छ ।

हामी लड्न डराउने कायर थियौँ ।

कुनै चमत्कारको प्रतीक्षा गर्ने
हामी बुद्धिशून्य थियौँ,
भ्रष्टाचारलाई रोक्न कुनै प्रयास नगर्ने
हामी विवेकशून्य थियौँ ।

हामी सोच्दथ्यौँ
कि कुनै दूरद्रष्टा आउनेछ
र, तिमीलाई, हामीलाई
अनि लामो समयदेखि नछोपिएको कष्टबाट
विक्षत दुनियाँको दर्दलाई सुम्सुम्याउनेछ,
जुन दर्दको विरुवा हाम्रो पिँढीले
मिलेनियमभन्दा धेरै अघि नै
रोपिसकेको थियो ।

यस संसारलाई कुरुप बनाउने हामी हौँ,
सत्यबाट मुख मोड्ने हामी नै हौँ,
र, परिवर्तनसँग उदासी पनि हामी नै हौँ ।
यसैले आऊ र यस्तो दुनियाँ बनाऊ
जुन सबै बाधा र विडम्बनाबाट मुक्त होस् ।

तिमी उन्मुक्त भएर सपना देख्नु,
आफ्नो आत्माले रोजेको भविष्य निर्माण गर्नु,
अनि हामीलाई बिल्कूल माफ नगर्नु,
किनभने हाम्रो असफलता
कुनै माफीयोग्य असफलता होइन ।